Saturday, January 11, 2025

Inácio aos Magnésios


Inácio, também chamado Teóforo, à igreja abençoada na graça de Deus Pai, em Cristo Jesus, nosso Salvador. Saudo a igreja que está em Magnésia, próxima ao [rio] Meandro, e oro em Deus Pai e em Jesus Cristo para que tenham abundância de alegria.  


Capítulo I  


1. Tendo conhecido a ordem exemplar do amor que vocês têm segundo Deus, regozijei-me e decidi escrever-lhes com fé em Jesus Cristo.  

2. Pois, tendo sido considerado digno de um nome que glorifica a Deus, carrego estas correntes, enquanto canto louvores às igrejas. Oro por sua unidade no corpo e no espírito de Jesus Cristo, que é a vida eterna para todos nós, na fé e no amor, que estão acima de todas as coisas, e, acima de tudo, em Jesus e no Pai. Permanecendo firmes contra toda obra do governante deste século, escaparemos para alcançar Deus.  



Capítulo II  


1. Já que fui considerado digno de me encontrar com vocês por meio de Damas, seu bispo digno de Deus, e dos presbíteros dignos Bassos e Apolônio, bem como por meio de Zócion, meu companheiro servo e diácono, de quem me alegro, porque ele se submete ao bispo como à graça de Deus e ao presbitério como à lei de Jesus Cristo. [agora escrevo a vós]. 



Capítulo III


1. E a vós também convém não ser desviado pela juventude do bispo, mas, conforme a força de Deus Pai, dedique-lhe toda a reverência, como reconheci que os santos presbíteros não receberam a aparência de uma ordem recente, mas como homens prudentes em Deus, cederam a Ele, não a si mesmos, mas ao Pai, a Jesus Cristo, o Bispo de todos.  

2. Por honra, portanto, é obediente ao que desejamos, sem nenhum tipo de hipocrisia; pois não é que se engane quem vê este bispo visível, mas aquele que se desvia do invisível. E tal erro não diz respeito à carne, mas a Deus, que conhece os segredos.



Capítulo IV  


1. Convém, portanto, não apenas ser chamado de cristão, mas também sê-lo de fato; assim como alguns chamam seu bispo pelo nome, mas realiza tudo sem ele. Esses, ao que me parece, não têm boa consciência, pois não se reúnem de acordo com os princípios de maneira firme.  



Capítulo V  


1. Uma vez que as coisas chegam ao seu término, e diante de nós estão a morte e a vida, cada um carregamento ao seu lugar limpo.  

2. Assim como há duas moedas, uma de Deus e outro do mundo, e cada uma delas traz a sua marca característica, os incrédulos carregam a marca deste mundo, mas os fiéis, no amor, têm a marca de Deus Pai por meio de Jesus Cristo. Se não quisermos morrer por sua paixão, também não teremos sua vida em nós.  



Capítulo VI  


1. Tendo visto em fé e amor toda a vossa congregação nos rostos dos que mencionei anteriormente, exorto-vos a fazerem tudo com diligência na unidade de Deus. Que o bispo presida como representante de Deus, os presbíteros como o conselho dos apóstolos, e os diáconos, a quem amo profundamente, como encarregados do serviço de Jesus Cristo, que esteve com o Pai antes dos séculos e, no final, manifestou-se .  

2. Portanto, aceitamos todos juntos o mesmo auxílio de Deus, respeitai-vos mutuamente e que ninguém veja o próximo apenas segundo a carne, mas sempre amem uns aos outros em Jesus Cristo. Nada entre vós seja motivo de divisão; antes, uni-vos ao bispo e aqueles que lideraram como modelo e ensino de imortalidade.  



Capítulo VII  


1. Assim como o Senhor nada fez sem o Pai, estando em unidade com Ele, nem por si mesmo nem pelos apóstolos, também vós nada façais sem o bispo e os presbíteros. Não tentei parecer a vós mesmos separadamente, mas permanecei unidos, com uma só mente e uma só esperança, no amor e na alegria pura, que é Jesus Cristo, o qual é incomparável.  

2. Reuni-vos todos como se fossem um único templo de Deus, ao redor de um só altar e de um só Jesus Cristo, que procede de um só Pai, que está em unidade com Ele e nele é manifestado.  



Capítulo VIII  


1. Não vos deixeis enganar por doutrinas errôneas nem por antigas fábulas inúteis. Pois, se ainda vivemos segundo o judaísmo, confessamos que não recebemos a graça.  

2. Porque os santos profetas viveram em conformidade com Cristo Jesus. Por essa razão, eles também foram perseguidos, sendo inspirados por Sua graça para convencer os desobedientes de que há um só Deus e que Ele revelou Seu Filho, que é o Verbo, procedente do silêncio. Esse Filho agradou plenamente aquele que investe em todas as coisas.  



Capítulo IX  


1. Se, portanto, aqueles que viveram segundo as antigas práticas alcançaram a novidade da esperança, não mais observando o sábado como os judeus, mas vivendo segundo a vida do Senhor, na qual também nossa vida surgiu por meio Dele e de Sua morte — a qual alguns negam —, por meio de cujo mistério recebemos a fé e, por essa razão, perseveramos para sermos encontrados como discípulos de Jesus Cristo, nosso único Mestre,  

2. como poderemos nós viver sem Ele, aquele a quem até os mesmos profetas, sendo Seus discípulos no Espírito, aguardaríamos como Mestre? Por isso, aquele que esperavam com justiça, quando veio, os ressuscitou dentre os mortos.  



Capítulo X  


1. Portanto, não sejamos insensíveis à sua espera. Pois, se Ele nos imitar em nossas ações, deixaremos de ser o que somos. Por isso, sendo Seus discípulos, aprendendo a viver de acordo com o cristianismo. Aquele que se chama por outro nome além deste não é de Deus.  

2. Rejeitai, então, o fermento mau, velho e envenenado, para que seja renovado em Cristo. Sede como massa nova Nele, para que ninguém entre vós se corrompa, pois sereis conhecidos pelo teu aroma.  

3. É algo absurdo falar de Jesus Cristo e viver judaicamente. Pois o cristianismo não foi gerado no judaísmo, mas sim no cristianismo, para o qual toda língua crê e se une a Deus.  


Capítulo XI  


1. Estas coisas, meus amados, não digo porque sei que algumas de vós sejam assim, mas como alguém menor entre vós, para vos prevenir contra as armadilhas da vaidade. Antes, sede cumprida na geração, na paixão e na ressurreição que ocorreu no tempo do governo de Pôncio Pilatos. Esses eventos aconteceram verdadeiramente e com certeza por meio de Jesus Cristo, nossa esperança, da qual ninguém entre vós deve desviar-se.  



Capítulo XII  


1. Desejo que seja perfeito em tudo, se eu for digno de tal desejo. Pois, mesmo estando preso, não me considero superior a nenhum de vós que sois livres. Sei que não vos ensoberbecereis, pois tende Jesus Cristo em vós.  

2. Aliás, quanto mais vos louvo, sei que vos sentis humildes, como está escrito: "O justo é acusado de si mesmo."  



Capítulo XIII 


1. Esforçai-vos, portanto, por serem firmes nos ensinamentos do Senhor e dos apóstolos, para que tudo o que fazeis prosperar em corpo e em espírito, no início e no fim, juntamente com o vosso digno bispo, o honrado presbitério, que é uma coroa espiritual bem entrelaçada, e os diáconos que servem conforme a vontade de Deus.  

2. Submetei-vos ao bispo e uns aos outros, assim como Jesus Cristo se submeteu ao Pai, e os apóstolos a Cristo e ao Pai, para que haja união tanto espiritual quanto corporal entre vós.  


Capítulo XIV  


1. Sabendo que são de Deus, dirijo-me a vós brevemente. Lembrai-vos de mim em vossas orações, para que eu alcance a Deus, bem como a Igreja que está na Síria, à qual não sou digno de pertencer. Pois necessitado de vossas orações unidas em Deus e de vosso amor, para que a Igreja na Síria seja fortalecida pela Igreja de vós todos.  



Capítulo XV  


1. Os efésios, que estão em Esmirna, de onde também vos escrevo, vos saúdam, sendo presentes para a glória de Deus, assim como vós, que em tudo me confortam juntamente com Policarpo, bispo de Esmirna. Também as outras roupas, em honra de Jesus Cristo, vos saudam. Permanecei forte na unidade de Deus, possuindo um espírito sem divisões, que é Jesus Cristo.  

Friday, January 10, 2025

Epístola de Inácio aos Magnésios

 ΜΑΓΝΗΣΙΕΥΣΙΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ


Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ εὐλογημένῃ ἐν χάριτι θεοῦ πατρὸς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ σωτῆρι ἡμῶν, ἐν ᾧ ἀσπάζομαι τὴν ἐκκλησίαν τὴν οὖσαν ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πρὸς Μαιὰνδρῳ καὶ εὐχομαι ἐν θεῷ πατρὶ καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ πλεῖστα χαίρειν.


I


1. Γνοὺς ὑμῶν τὸ πολυεύτακτον τῆς κατὰ θεὸν ἀγάπης, ἀγαλλιώμενος προειλόμην ἐν πίστει Ἰησοῦ Χριστοῦ προσλαλῆσαι ὑμῖν. 2. καταξιωθεὶς γὰρ ὀνόματος θεοπρεπεστάτου, ἐν οἷς περιφέρω δεσμοῖς ᾄ δω τὰς ἐκκλησίας, ἐν αἷς ἕνωσιν εὔχομαι σαρκὸς καὶ πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ διὰ παντὸς ἡμῶν ζῆν, πίστεώς τε καὶ ἀγάπης, ἧς οὐδὲν προκέκριται, τὸ δὲ κυριώτερον Ἰησοῦ και πατρός· ἐν ᾧ ὑπομένοντες τὴν πᾶσαν ἐπήρειαν τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διαφυγόντες θεοῦ τευξόμεθα.


II


1. Ἐπεὶ οὖν ἠξιώθην ἰδεῖν ὑμᾶς διὰ Δαμᾶ τοῦ ἀξιοθέον ὑμῶν ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτέρων ἀξίων Βάσσου καὶ Ἀπολλωνίου καὶ τοῦ συνδούλου μου διακόνον Ζωτίωνος, οὗ ἐγὼ ὀναίμην, ὅτι ὑποτάσσεται τῷ ἐπισκόπῳ ὡς χάριτι θεοῦ καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ ὡς νόμῳ Ἰησοῦ Obrigado.


III


1. Και ὑμῖν δὲ πρέπει μὴ συγχρᾶσθαι τῇ ἡλικίᾳ τοῦ ἐπισκόπου, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν θεοῦ πατρὸς πᾶσαν ἐντροπὴν αὐτῷ ἀπονέμειν, καθὼς ἔγνων καὶ τοὺς ἁγίους πρεσβυτέρους οὐ προσειληφότας τὴν φαινομένην νεωτερικὴν τάξιν, ἀλλ' ὡς φρονίμους ἐν θεῷ συγχωροῦντας αὐτῷ, οὐκ αὐτῷ δέ, ἀλλὰ τῷ πατρὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῷ πάντων ἐπισκόπῳ. 2. εἰς τιμὴν οὖν ἐκείνου τοῦ θελήσαντος ἡμᾶς πρέπον ἐστὶν ἐπακούειν κατὰ μηδεμίαν ὑπόκρισιν· ἐπεὶ οὐχ ὅτι τὸν ἐπίσκοπον τοῦτον τὸν βλεπόμενον πλανᾷ τις, ἀλλὰ τὸν ἀόρατον παραλογίζεται. τὸ δὲ τοιοῦτον οὐ πρὸς σάρκα ὁ λόγος, ἀλλὰ πρὸς θεὸν τὸν τὰ κρύφια εἰδότα.


4


1. Πρέπον οὖν ἐστιν μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἶναι· ὥσπερ καί τινες ἐπίσκοπον μὲν καλοῦσιν, χωρὶς δὲ αὐτοῦ πάντα πράσσουσιν. οἱ τοιοῦτοι δὲ οὐκ εὐσυνείδητοί μοι εἶναι φαίνονται διὰ τὸ μὴ βεβαίως κατ' ἐντολὴν συναθροίζεσθαι.


V


1. Ἐπεὶ οὖν τέλος τὰ πράγματα ἔχει καὶ πρόκειται τὰ δύο ὁμοῦ, ὅ τε θάνατος καὶ ἡ ζωή, καὶ ἕκαστος εἰς τὸν ἴδιον τόπον μέλλει χωρεῖν·2. αὐτῶν ἴδιον χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἔχει, οἱ ἄπιστοι τοῦ κόσμου τούτου, οἱ δὲ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ χαρακτῆρα θεοῦ πατρὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι' οὗ ἐὰν μὴ αὐθαιρέτως ἔχωμεν τὸ ἀποθανεῖν εἰς τὸ αὐτοῦ πάθος, τὸ ζῆν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν.                                              


VI


1. Ἐπεῖ οὖν ἐν τοῖς προγεγραμμένοις προσώποις τὸ πᾶν πλῆθος ἐθεώρησα ἐν πίστει καὶ ἠγάπησα, παραινῶ, ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ σπουδάζετε πάντα πράσσειν, προκαθημένου τοῦ ἐπισκόπου εἰς τόπον θεοῦ καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἰς τόπον συνεδρίου τῶν ἀποστόλων, καὶ τῶν διακόνων τῶν ἐμοὶ γλυκυτάτων πεπιστευμένων διακονίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς πρὸ αἰώνων παρὰ πατρὶ ἦν καὶ ἐν τέλει ἐφάνη. 2. πάντες οὖν ὁμοήθείαν θεοῦ λαβόντες ἐντρέπεσθε ἀλληλους καὶ μηδεὶς κατὰ σάρκα βλεπέτω τὸν πλησίον, ἀλλ' ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ ἀλληλους διὰ παντὸς ἀγαπᾶτε. Obrigado.


VII


1. Ὥσπερ οὖν ὁ κύριος ἄνευ τοῦ πατρὸς οὐδὲν ἐποίησεν, ἡνωμένος ὤν, οὔτε δι' ἑαυτοῦ οὔτε διὰ τῶν ἀποστόλων· οὕτως μηδὲ ὑμεῖς ἄνευ τοῦ ἐπισπόπου καὶ τῶν πρεσβυτέρων μηδὲν πράσσετε· μηδὲ πειράσητε εὔλογόν τι φαίνεσθαι ἰδίᾳ ὑμῖν, νοῦς, μία ἐλπὶς ἐν ἀγάπῃ, ἐν τῇ χαρᾷ τῇ ἀμώμῳ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, οὗ ἄμεινον οὐδέν ἐστιν. 2. πάντες ὡς εἰς ἕνα ναὸν συντρέχετε θεοῦ, ὡς ἐπὶ ἓν θυσιαστήριον, ἐπὶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀφ' ἑνὸς πατρὸς προελθόντα καὶ εἰς ἕνα ὄντα καὶ χωρησαντα.


VIII


1. Μὴ πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις μηδὲ μυθεύμασιν τοῖς παλαιοῖς ἀνωφελέσιν οὖσιν. εἰ γὰρ μέχρι νῦν κατὰ Ἰουδαϊσμὸν ζῶμεν, ὁμολογοῦμεν χάριν μὴ εἰληφέναι.  

2. οἱ γὰρ θειότατοι προφῆται κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν ἔζησαν. διὰ τοῦτο καὶ ἐδιώχθησαν, ἐνπνεόμενοι ὑπὸ τῆς χάριτος αὐτοῦ, εἰς τὸ πληροφρηθῆναι τοὺς ἀπειθοῦντας, ὅτι εἶς τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ὅς ἐστιν αὐτοῦ λόγος ἀπὸ σιγῆς προελθών, ὃς κατὰ πάντα εὐηρέστησεν τῷ πέμψαντι αὐτόν.


IX


1. Εἰ οὖν οἱ ἐν παλαιοῖς πράγμασιν ἀναστραφέντες εἰς καινότητα ἐλπίδος ἦλθον, μηκέτι σαββατίζοντες καθ' Ἰουδαϊσμὸν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ζωὴν τοῦ κυρίου ζῶντες, ἐν ᾗ καὶ ἡ ζωὴ ἡμῶν ἀνέτειλεν δι' αὐτοῦ καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅν τινες ἀρνοῦνται, δι' οὗ μυστηρίου ἐλάβομεν τὸ πιστεύειν, καὶ διὰ τοῦτο ὑπομένομεν, ἵνα εὑρεθῶμεν μαθηταὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ μόνου διδασκάλου ἡμῶν·  

2. πῶς ἡμεῖς δυναησόμεθα δῆσαι χωρὶς αὐτοῦ, οὗ καὶ οἱ προφῆται μαθηταὶ ὄντες τῷ πνεύματι ὡς διδάσκαλον αὐτὸν προσεδόκων; καὶ διὰ τοῦτο, ὃν δικαίως ἀνέμενον, παρὼν ἤγειρεν αὐτοὺς ἐκ νεκρῶν.

                                                     

X


1. Μὴ οὖν ἀναισθητῶμεν τῆς ψρηστότητος αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ ἡμᾶς μιμήσηται καθὰ πράσσομεν, οὐκέτι ἐσμέν. διὰ τοῦτο, μαθηταὶ αὐτοῦ γενόμενοι, μάθωμεν κατὰ Χριστιανισμὸν ζῆν. ὃς γὰρ ἄλλῳ ὀνόματι καλεῖται πλέον τούτου, οὐκ ἔστιν τοῦ θεοῦ. 2. ὑπέρθεσθε οὖν τὴν κακὴν ζύμην, τὴν παλαιωθεῖσαν καὶ ἐνοξίσασαν, καὶ Χριστός. ἁλίσθητε ἐν αὐτῷ, ἵνα μὴ διαφθαρῇ τις ἐν ὑμῖν, ἐπεὶ ἀπὸ τῆς τῆς ὀσμῆς ἐλεγχθήσεσθε. 3. ἄτοπόν ἐστιν, Ἰησοῦν Χριστὸν λαλεῖν καὶ ἰουδαΐζειν. ὁ γὰρ χριστιανισμὸς οὐκ εἰς Χριστιανισμόν, ᾧ πᾶσα γλῶσσα πιστεύσασα εἰς θεὸν συνήχθη.


XI


1. Ταῦτα δέ, ἀγαπητοί μου, οὐκ ἐπεὶ ἔγνων τινὰς ἐξ ὑμῶν οὕτως ἔχοντας, ἀλλ' ὡς μικρότερος ὑμῶν ἄγκιστρα τῆς κενοδοξίας, ἀλλὰ πεπληροφορῆσθαι ἐν τῇ γεννήσει καὶ τῷ πάθει καὶ τῇ ἀναστάσει τῇ γενομένῃ ἐν καιρῷ τῆς ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου· πραχθέντα ἀληθῶς καὶ βεβαίως ὑπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, ἧς ἐκτραπῆναι μηδενὶ ὑμῶν γένοιτο. 


XII


1. Ὀναίμην ὑμῶν κατὰ πάντα, ἐάνπερ ἄξιος ὧ. εἰ γὰρ καὶ δέδεμαι, πρὸς ἕνα τῶν λελυμένων ὑμῶν οὐκ εἰμί. οἶδα ὅτι οὐ φυσιοῦσθε· Ἰησοῦν γὰρ Χριστὸν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς· καὶ μᾶλλον, ὅταν ἐπαινῶ ὑμᾶς, οἶδα, ὅτι ἐντρέπεσθε, ὡς γέγραπται, ὅτι ὁ δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος.


XIII


1. Σπουδάζετε οὖν βεβαιωθῆναι ἐν τοῖς δόγμασιν τοῦ κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων, ἵνα πάντα, ὅσα ποιεῖτε, καευοδωθητε σαρκὶ καὶ πενεύματι, ἐν ἀρψῇ καὶ ἐν τέλει, μετὰ τοῦ ἀξιοπρεπεστάτου ἐπισκόπου ὑμῶν καὶ ἀξιοπλόκου πνευματικοῦ στεφάνου τοῦ πρεσβυτερίου ὑμῶν καὶ τῶν κατὰ θεὸν διακόνων. 2. ὑποτάγητε τῷ ἐπισκόπῳ καὶ ἀλλήλοις, ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ πατρὶ καὶ οἱ ἀπόστολοι τῷ Χριστῷ καὶ τῷ πατρὶ ἵνα ἕνωσις ᾖ σαρκική τε καὶ πνευματική.


XIV


1. Ἐιδώς, ὅτι θεοῦ γέμετε, συντόμως παρεκεπλευσα ὑμᾶς. μνημονεύετέ μου ἐν ταῖς προσευχαῖς ὑμῶν, ἵνα θεοῦ ἐπιτύχω, καὶ τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ὅθεν οὐκ ἄξιός εἰμι καλεῖσθαι· ἐπιδέομαι γὰρ τῆς ἡνωμένης ὑμῶν ἐν θεῷ προσευχῆς καὶ ἀγάπης, εἰς τὸ ἀξιωθῆναι τὴν ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίαν διὰ τῆς ἐκκλησίας ὑμῶν δροσισθῆναι.


XV


1. Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἐφέσιοι ἀπὸ Σμύρνης, ὅθεν και γράφω ὑμῖν, παρόντες εἰς δόξαν θεοῦ, ὥσπερ καὶ ὑμεῖσ οἳ κατὰ π́πάντα με ἀνέπαυσαν ἅμα Πολυκάρπῳ, ἐπισκόπῳ Σμυρναίων. καὶ αἱ λοιπαὶ δὲ ἐκκλησίαι ἐν τιμῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσπάσονται ὑμᾶς. ἔρρωσθε ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ, κεκτημένοι ἀδιάκριτον πνεῦμα, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.

Inácio aos Magnésios

Inácio, também chamado Teóforo, à igreja abençoada na graça de Deus Pai, em Cristo Jesus, nosso Salvador. Saudo a igreja que está em Magnési...